พระราชบัญญัติ ราชทัณฑ์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2520

ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.
ให้ไว้ ณ วันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2520
เป็นปีที่ 32 ในรัชกาลปัจจุบัน

      พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้า ฯ ให้ประกาศว่า โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายว่าด้วยราชทัณฑ์
จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้ตรา พระราชบัญญัติขึ้นไว้ โดยคำแนะนำและยินยอม ของรัฐสภา ดังต่อไปนี้
มาตรา 1 พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า "พระราชบัญญัติ ราชทัณฑ์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2520"

มาตรา 2 พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษา เป็นต้นไป

มาตรา 3 ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็น (6) และ (7) ขอฃมาตรา 32 แห่งพระราชบัญญัติราชทัณฑ์ พุทธศักราช 2479

" (6) ลดวันต้องโทษจำคุกให้เดือนละไม่เกินห้าวันตามหลักเกณฑ์วิธีการ และเงื่อนไขที่กำหนดในกฎกระทรวง แต่การลดวันต้องโทษจำคุกจะพึงกระทำได้ต่อเมื่อนักโทษเด็ดขาดได้รับโทษจำคุกตามคำพิพากษาถึง
ที่สุดมาแล้วไม่ต่ำกว่าหกเดือน หรือไม่น้อยกว่าสิบปีในกรณที่ต้องโทษจำคุกตลอดชีวิตเป็นโทษจำคุก มีเวลากำหนด

      (7) ในการลดวันต้องโทษตาม(6)ให้มีคณะกรรมการประกอบด้วยผู้แทนของกรมราชทัณฑ์ กรมตำรวจ กรมอัยการ กรมประชาสงเคราะห์ และจิตแพทย์จากกรมการแพทย์ เป็นผู้พิจารณาโดยมติเสียงส่วนมาก"

มาตรา 4 ให้เพิ่มข้อความต่อไปนี้เป็น (9) ของมาตรา 35 แห่งพระราชบัญญัติราชทัณฑ์ พุทศักราช 2479

      " (9) ตัดจำนวนวันที่ได้รับการลดวันต้องโทษจำคุก ตามมาตรา 32(6) "

มาตรา 5 ให้ยกเลิกความในมาตร 43 แห่งราชบัญญัติราชทัณฑ์ พุทศักราช 2479 และให้ใช้ข้อความต่อ ไปนี้แทน

     "(มาตรา 43 นักโทษเด็ดขาดซึ่งได้รับการพักการลงโทษ ตามมาตรา32 (5) หรือนักโทษเด็ดขาดซึ่งได้ลด วันต้องโทษจำคุก ตามมาตรา32(6)และถูกปล่อยตัวไปก่อนครบกำหนดโทษตามหมายศาลในขณะนั้น ต้องปฏิบัติตน โดยเคร่งครัดตามเงื่อนไขที่กำหนดไว้สำหรับความประพฤติของตน ถ้าไม่ปฏิบัติตามเงื่อนไขที่ กำหนดข้อใดข้อหนึ่ง นักโทษเด็ดขาดผู้นั้นอาจถูกจับกุมมาอีกโดยมิต้องมีหมายจับหรือหมายจำคุก และนำกลับเข้าคุกต่อไปตามกำหนดโทษที่เหลืออยู่ และให้เจ้าพนักงานผู้มีอำนาจสั่งการพักการลงโทษ ตามมาตร 32(5) หรือการลดวันต้องโทษตามมาตรา 32(6) สั่งถอนการพักการลงโทษหรือถอนการลดวัน ต้องโทษจำคุกที่ยังเหลืออยู่ และจะลงโทษทางวินัยอีกด้วยก็ได้

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ

ธานินทร์ กรัยวิเชียร

นายกรัฐมนตรี

*หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ เพื่อจูงใจนักโทษเด็ดขาดประพฤติดี อยู่ในระเบียบวินัย มีความอุตสาหะ ตั้งใจรับการศึกษาอบรม และทำงานฝึกวิชาชีพมากขึ้น และเพื่อลดปัญหา ผู้พ้นผิดกระทำผิดซ้ำ สมควรให้มีการปล่อยตัวจากเรือนจำเร็วขึ้น และหลังจากปล่อยตัวจากเรือนจำแล้ว ให้นักโทษเด็ดขาดผู้นั้นยังอยู่ภายใต้การควบคุมความประพฤติของพนักงานเจ้าหน้าที่จนกว่าจะครกำหนดโทษ ในการนี้จำเป็นต้องแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายว่าด้วยราชทัณฑ์ จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้ขึ้น